BB King: B.B. King – Król Bluesa, ikona Grammy

4

B.B. King, urodzony jako Riley B. King 16 września 1925 roku, był legendarnym amerykańskim gitarzystą bluesowym i wokalistą, powszechnie uznawanym za jednego z najważniejszych muzyków bluesowych w historii. Na dzień dzisiejszy, mając 89 lat w chwili śmierci, zakończył ponad siedem dekad inspirującej kariery, która przyniosła mu miano „Króla Bluesa”. Jego niezwykłe życie, naznaczone trudnym dzieciństwem na plantacji bawełny i późniejszymi globalnymi sukcesami, stanowi fascynującą opowieść o pasji i determinacji.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: W chwili śmierci miał 89 lat.
• Żona/Mąż: Brak informacji o obecnej żonie, w przeszłości był żonaty.
• Dzieci: Miał liczne potomstwo, choć dokładna liczba jest różnie podawana.
• Zawód: Gitarzysta bluesowy, wokalista, kompozytor.
• Główne osiągnięcie: Uznawany za jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych gitarzystów bluesowych w historii, zdobył przydomek „Król Bluesa”.

Podstawowe informacje o B.B. Kingu

Riley B. King, znany światu jako B.B. King, przyszedł na świat 16 września 1925 roku na plantacji bawełny Bear Creek w Berclair, położonej niedaleko Itta Bena w stanie Mississippi. Jego życie, które zakończyło się 14 maja 2015 roku w Las Vegas w stanie Nevada, obejmowało aż 89 lat, z czego znaczną część poświęcił muzyce. Zakończenie jego kariery, trwającej ponad siedem dekad, było momentem symbolicznym dla historii amerykańskiej muzyki, podkreślającym jego ogromny wpływ jako jednego z najbardziej wpływowych artystów.

Słynny pseudonim B.B. Kinga ma swoje korzenie w jego początkach pracy w radiu WDIA w Memphis. Początkowo był tam znany jako „Beale Street Blues Boy”, nazwa ta ewoluowała do krótszej formy „Blues Boy”, by ostatecznie przyjąć charakterystyczne i rozpoznawalne na całym świecie „B.B.”. Tytuł „Króla Bluesa” nie był jedynie ozdobnym określeniem; King jest powszechnie uznawany za jednego z najważniejszych gitarzystów elektrycznych drugiej połowy XX wieku, a jego styl wywarł fundamentalny wpływ na pokolenia muzyków. Jest również określany jako jeden z „Trzech Króli Gitary Bluesowej”, co podkreśla jego wyjątkową pozycję w panteonie muzyki bluesowej.

Rodzina i życie prywatne B.B. Kinga

Dzieciństwo Riley B. Kinga było naznaczone trudnościami. Urodził się jako syn sharecropperów, Alberta i Nory Elli King. Gdy miał zaledwie cztery lata, jego matka opuściła rodzinę, odchodząc do innego mężczyzny. W związku z tym, młody Riley był wychowywany głównie przez swoją babcię, co niewątpliwie ukształtowało jego wczesne lata i postrzeganie świata. W młodości King pracował przy odziarnianiu bawełny w Indianoli, miejscowości, która stała się dla niego szczególnie ważna i którą często nazywał swoim rodzinnym miastem. To właśnie tam, wśród codziennej pracy, zaczynały kiełkować jego pierwsze muzyczne fascynacje.

Służba wojskowa B.B. Kinga podczas II wojny światowej zakończyła się w nietypowych okolicznościach. Został zwolniony z armii Stanów Zjednoczonych, ponieważ uznano go za osobę „kluczową dla gospodarki wojennej”. Ta decyzja wynikała z jego wysokich umiejętności w prowadzeniu traktora, co w tamtych czasach było istotne dla produkcji rolnej. Po wojnie, w 1946 roku, King podjął ważną decyzję o przeprowadzce do Memphis, aby szukać szans na rozwój kariery muzycznej. Przez dziesięć miesięcy mieszkał u swojego kuzyna, Bukka White’a, który był już wówczas znanym muzykiem bluesowym. Ta bliska relacja i obecność w muzycznym środowisku Memphis stanowiły kluczowy etap w jego kształtowaniu się jako artysty.

Kariera muzyczna i zawodowa B.B. Kinga

Pierwsze kroki w świecie muzyki B.B. King stawiał w chórze gospel, gdzie rozwijał swoje umiejętności wokalne. Naukę gry na gitarze pobierał od lokalnego ministra, co wskazuje na silne związki jego wczesnych doświadczeń muzycznych ze sferą duchowości. Swoją pierwszą własną gitarę kupił za kwotę 15 dolarów od swojego pracodawcy, spłacając ją z pensji przez dwa miesiące. Ten skromny początek stanowi symboliczny punkt wyjścia dla jego niezwykłej kariery gitarowej, która miała odmienić oblicze bluesa.

Przełomowym momentem w jego muzycznej podróży było spotkanie z T-Bone Walkerem podczas pracy w Memphis. Usłyszenie jego gry na gitarze elektrycznej wywarło na młodym Rileyu tak głębokie wrażenie, że postanowił za wszelką cenę zdobyć własny instrument elektryczny. To właśnie T-Bone Walker stał się jego największą inspiracją, definiując przyszły styl gry B.B. Kinga i kierunek jego kariery. Jego styl, charakteryzujący się ekspresywną grą, vibrato i wyczuciem rytmu, stał się wzorem dla wielu gitarzystów.

B.B. King słynął z tytanicznej etyki pracy, która stała się legendą. Przez większość swojej kariery grał średnio ponad 200 koncertów rocznie. Ten niezwykły wysiłek koncertowy pozwolił mu dotrzeć do milionów fanów na całym świecie i zdobyć status jednego z najczęściej występujących artystów w historii. Rekordowy rok 1956 przyniósł mu aż 342 występy, co świadczy o jego nieustannej aktywności i zaangażowaniu w tworzenie muzyki na żywo. Jego zdolność do utrzymania tak intensywnego harmonogramu przez tak długi czas jest dowodem jego niezwykłej wytrzymałości i pasji do występów.

W 1988 roku B.B. King zyskał rzesze nowych, młodych fanów dzięki współpracy z irlandzkim zespołem U2. Wspólne nagranie utworu „When Love Comes to Town” na ich album „Rattle and Hum” okazało się ogromnym sukcesem, przybliżając jego twórczość nowemu pokoleniu słuchaczy. Ta kooperacja pokazała, że muzyka B.B. Kinga potrafi przekraczać granice gatunkowe i pokoleniowe. Kolejnym ważnym artystycznym wydarzeniem był duet z Erikiem Claptonem. W 2000 roku połączyli siły, aby nagrać album „Riding With the King”, który okazał się nie tylko komercyjnym, ale i artystycznym triumfem, zdobywając prestiżową nagrodę Grammy. Ta współpraca z jednym z najwybitniejszych współczesnych gitarzystów stanowiła dowód na nieustającą siłę jego muzycznego przekazu.

Ostatni publiczny koncert B.B. Kinga odbył się 3 października 2014 roku w House of Blues w Chicago. Był to symboliczny moment, kończący niezwykle długą i owocną podróż muzyczną, która na zawsze odmieniła oblicze bluesa. Jego obecność na scenie, nawet pod koniec życia, świadczyła o jego niezłomnej pasji do muzyki i kontaktu z publicznością.

Nagrody i osiągnięcia B.B. Kinga

B.B. King został uhonorowany wieloma prestiżowymi nagrodami i wyróżnieniami, które świadczą o jego niepodważalnym wpływie na światową muzykę. W 1980 roku jego zasługi dla gatunku zostały docenione poprzez wprowadzenie do Blues Hall of Fame. Zaledwie siedem lat później, w 1987 roku, jego twórczość została uhonorowana miejscem w Rock and Roll Hall of Fame, co podkreśla jego wszechstronny wpływ i znaczenie dla historii muzyki rozrywkowej. Te prestiżowe wyróżnienia są dowodem jego fundamentalnej roli w kształtowaniu obu gatunków.

Jednym z najbardziej znaczących osiągnięć w jego karierze było zdobycie nagrody Grammy. W 1970 roku otrzymał to prestiżowe wyróżnienie za swoją interpretację utworu „The Thrill Is Gone”, który stał się jego największym i najbardziej rozpoznawalnym hitem. Ten utwór, dzięki jego emocjonalnemu wykonaniu i charakterystycznej grze na gitarze, stał się klasykiem bluesa i do dziś jest powszechnie znany. Magazyn Rolling Stone, w swoim rankingu z 2011 roku, sklasyfikował B.B. Kinga na zaszczytnym 6. miejscu na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów. To wyróżnienie jest kolejnym dowodem na jego mistrzostwo i wpływ na rozwój gry na gitarze elektrycznej.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia B.B. Kinga:

• Wprowadzenie do Blues Hall of Fame (1980)
• Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame (1987)
• Nagroda Grammy za „The Thrill Is Gone” (1970)
• 6. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone (2011)

Ciekawostki i dziedzictwo B.B. Kinga

Jedną z najbardziej znanych anegdot związanych z B.B. Kingiem jest historia jego słynnej gitary, nazwanej „Lucille”. Nazwa ta narodziła się z dramatycznego wydarzenia, które miało miejsce w Twist w stanie Arkansas. Podczas koncertu wybuchł pożar, wywołany przez dwóch mężczyzn bijących się o kobietę imieniem Lucille. W obliczu zagrożenia, B.B. King, zamiast ratować siebie, wybiegł z płonącego klubu, aby ratować swój instrument. Od tego momentu gitara ta, i wszystkie kolejne, które nosiły to imię, stały się symbolami jego nierozerwalnej więzi z muzyką.

B.B. King aktywnie działał również na polu filantropii i promocji kultury. W grudniu 1997 roku, podczas piątego dorocznego koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie, przekazał swoją słynną gitarę „Lucille” w prezencie papieżowi Janowi Pawłowi II. Był to gest o ogromnym znaczeniu symbolicznym, łączący przywódcę duchowego z ikoną muzyki bluesowej. W 2008 roku w Indianoli otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Muzeum to powstało z myślą o ochronie dziedzictwa artysty oraz edukacji na temat bogatej kultury delty Mississippi, regionu, z którego pochodził King i który ukształtował jego muzyczne korzenie.

Jego wpływ na kulturę popularną wykracza poza muzykę. W 1998 roku B.B. King pojawił się na wielkim ekranie w filmie „Blues Brothers 2000”. Wcielił się tam w rolę lidera fikcyjnej supergrupy Louisiana Gator Boys, prezentując swoje umiejętności aktorskie i charyzmę. Jego obecność w tym kultowym filmie tylko umocniła jego pozycję jako ikony kultury. 21 lutego 2012 roku B.B. King wystąpił w Białym Domu podczas wydarzenia „Red, White and Blues”. W trakcie tego wyjątkowego koncertu, namówił prezydenta Baracka Obamę do wspólnego zaśpiewania fragmentu utworu „Sweet Home Chicago”, co stanowiło niezapomniany moment w historii amerykańskiej muzyki i polityki.

Zdrowie B.B. Kinga pod koniec życia

Pod koniec życia B.B. Kinga jego zdrowie zaczęło sprawiać problemy. W październiku 2014 roku, po jednym z koncertów w Chicago, lekarze zdiagnozowali u niego silne odwodnienie i skrajne wyczerpanie. Te poważne dolegliwości stały się bezpośrednią przyczyną zakończenia jego ostatniej trasy koncertowej. Mimo tych trudności zdrowotnych, jego zaangażowanie w muzykę i występy było widoczne do samego końca, co świadczy o jego niezwykłej sile ducha i oddaniu swojej pasji.

B.B. King, jako „Król Bluesa”, pozostawił po sobie niezatarte dziedzictwo muzyczne, kształtując brzmienie bluesa na dekady. Jego nieustająca etyka pracy i wpływ na pokolenia gitarzystów stanowią inspirację do dziś. Jego życie jest świadectwem tego, jak pasja i determinacja mogą doprowadzić do osiągnięcia legendarnych sukcesów i trwałego wpływu na kulturę.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King