Verdi: Giuseppe Verdi, operowy kompozytor i jego biblioteka muzyczna

4

Giuseppe Verdi to postać, której nazwisko jest nierozerwalnie związane z historią muzyki operowej. Ten wybitny włoski kompozytor, urodzony w 1813 roku, przez dziesięciolecia kształtował oblicze opery, tworząc dzieła, które do dziś poruszają serca widzów na całym świecie. Jego życie, od skromnych początków po międzynarodową sławę, naznaczone było zarówno osobistymi tragediami, jak i triumfalnymi sukcesami artystycznymi, a jego muzyka stała się głęboko zakorzeniona w narodowej tożsamości Włochów, symbolizując dążenia do zjednoczenia kraju.

Giuseppe Fortunino Francesco Verdi, bo tak brzmiało jego pełne imię, urodził się w Le Roncole, niedaleko Busseto, w okresie, gdy region ten znajdował się pod panowaniem Pierwszego Cesarstwa Francuskiego. Choć oficjalny zapis chrztu z 11 października 1813 roku sugeruje datę urodzenia 9 lub 10 października, sam Verdi konsekwentnie obchodził swoje urodziny 9 października, zgodnie z tradycją przekazaną przez matkę. Rodzice Verdiego, Carlo Giuseppe Verdi i Luigia Uttini, nie byli prostymi, niepiśmiennymi chłopami, jak sugerowały późniejsze próby budowania jego legendy. Posiadali ziemię i trudnili się handlem – ojciec prowadził karczmę, a matka pracowała jako prządka, co zapewniało rodzinie stabilną pozycję społeczną. Młody Giuseppe, mimo tych pozornych trudności, już od najmłodszych lat wykazywał niezwykłe zdolności muzyczne, które miały zadecydować o jego przyszłości.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na marzec 2024 roku Giuseppe Verdi miałby 211 lat.
• Żona/Mąż: Margherita Barezzi (pierwsza żona), Giuseppina Strepponi (druga żona)
• Dzieci: Dwoje dzieci z pierwszego małżeństwa, które zmarły w niemowlęctwie.
• Zawód: Kompozytor operowy
• Główne osiągnięcie: Stworzenie ponad 25 oper, w tym arcydzieł takich jak „Rigoletto”, „Trubadur”, „La traviata”, „Aida”, „Otello” i „Falstaff”, które na zawsze zmieniły oblicze muzyki operowej.

Giuseppe Verdi – podstawowe informacje

Kim był Giuseppe Verdi?

Giuseppe Verdi był jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych kompozytorów operowych w historii. Jego twórczość, charakteryzująca się głębokim dramatyzmem, potężną siłą wyrazu i niezapomnianymi melodiami, na zawsze wpisała się w kanon muzyki klasycznej. Opera włoska zawdzięcza mu dzieła, które do dziś stanowią fundament repertuaru operowego na całym świecie. Jako włoski kompozytor, Verdi stał się ikoną narodową, a jego muzyka często rezonowała z aspiracjami politycznymi jego czasów.

Pochodzenie i data urodzenia

Giuseppe Fortunino Francesco Verdi urodził się w 1813 roku w miejscowości Le Roncole, położonej w pobliżu Busseto. Region ten, wówczas w granicach Pierwszego Cesarstwa Francuskiego, był świadkiem narodzin przyszłego mistrza opery. Oficjalny rejestr chrztu wskazuje na datę 11 października 1813 roku, z adnotacją „urodzony wczoraj”. Z tego powodu dokładna data urodzenia pozostaje przedmiotem dyskusji, oscylując między 9 a 10 października. Jednak sam Verdi, opierając się na przekazie rodzinnym, przez całe życie świętował swoje narodziny 9 października. Te drobne nieścisłości dodają pewnej aury tajemniczości postaci, która miała stać się tak powszechnie rozpoznawalna.

Rodzina i status społeczny

Wbrew utrwalonym w późniejszych czasach mitom o jego chłopskim pochodzeniu, rodzice Giuseppe Verdiego, Carlo Giuseppe Verdi i Luigia Uttini, cieszyli się umiarkowanym statusem społecznym. Byli właścicielami ziemskimi i handlarzami, a ojciec prowadził karczmę, która stanowiła centrum życia towarzyskiego w okolicy. Matka była prządką. Taki stan rzeczy pozwolił młodemu Giuseppe na zdobycie podstawowego wykształcenia i rozwinięcie swoich talentów muzycznych, co stanowiło kluczowy element w kształtowaniu jego przyszłej kariery. Warto podkreślić, że Verdi nigdy nie wstydził się swojego pochodzenia, choć niektóre biografie próbowały wykreować go na postać o jeszcze skromniejszych korzeniach.

Życie prywatne Giuseppe Verdiego

Pierwsze małżeństwo i tragedia rodzinna

Pierwszym, głęboko naznaczonym tragedią okresem w życiu prywatnym Giuseppe Verdiego było jego małżeństwo z Margheritą Barezzi, córką jego pierwszego patrona. Ślub odbył się w maju 1836 roku. Para doczekała się dwojga dzieci: córki Virginii Marii Luigi i syna Icilio Romano. Niestety, los okazał się okrutny – oboje dzieci zmarły w niemowlęctwie, w latach 1838 i 1839. Sama Margherita, pogrążona w żałobie i osłabiona, zmarła w 1840 roku w wieku zaledwie 26 lat, będąc ofiarą zapalenia mózgu. Te osobiste tragedie odcisnęły głębokie piętno na psychice kompozytora i często odnajdywały odzwierciedlenie w dramatycznych wątkach jego późniejszych dzieł operowych. Okres ten był dla niego niezwykle trudny, a śmierć najbliższych stanowiła bolesne doświadczenie.

Dzieci Giuseppe Verdiego i Margherity Barezzi:

• Virginia Maria Luigia Verdi (1838–1838)
• Icilio Romano Verdi (1839–1839)

Długoletnia przyjaźń

Po sukcesie, jaki przyniosła mu opera „Nabucco”, Giuseppe Verdi przeniósł się do Mediolanu. Tam stał się stałym bywalcem salonu hrabiny Clary Maffei. Ta wybitna postać mediolańskiego życia towarzyskiego i kulturalnego stała się jego bliską przyjaciółką i wierną korespondentką. Ich przyjaźń trwała przez wiele lat, aż do śmierci kompozytora. Hrabina Maffei była nie tylko powierniczką Verdiego, ale także jego entuzjastką i propagatorką jego twórczości, co stanowiło cenne wsparcie w jego karierze. Ta relacja była przykładem ważnych więzi, jakie Verdi potrafił nawiązywać w swoim życiu, pomimo jego skrytej natury.

Kariera muzyczna Giuseppe Verdiego

Edukacja i wczesne lata twórczości

Talent muzyczny Giuseppe Verdiego ujawnił się bardzo wcześnie. Już w wieku czterech lat pobierał lekcje łaciny i włoskiego, a jako sześciolatek zaczął uczyć się gry na organach. Jego postępy były tak błyskawiczne, że po śmierci swojego nauczyciela, Baistrocchiego, w wieku zaledwie ośmiu lat, młody Verdi został oficjalnym, płatnym organistą kościelnym w swojej rodzinnej miejscowości. Pomiędzy 13. a 18. rokiem życia Verdi był niezwykle płodny. Stworzył setki marszów dla orkiestr dętych, utwory kościelne, w tym „Stabat Mater”, a także kantaty, duety i tria. Te wczesne kompozycje, często wykonywane w kościołach i teatrach w Busseto, stanowiły solidny fundament dla jego przyszłej, wielkiej kariery i pokazały jego wczesne zamiłowanie do tworzenia muzyki. Jego zdolności były już wtedy oczywiste dla otoczenia.

Wczesna twórczość Verdiego obejmowała prace takie jak:

• Setki marszów dla orkiestr dętych
• Utwory kościelne (w tym „Stabat Mater”)
• Kantaty
• Duety i tria

Odrzucenie przez Konserwatorium i prywatne lekcje

Mimo ogromnego talentu i wczesnych sukcesów, ścieżka edukacyjna Giuseppe Verdiego napotkała na przeszkodę. Nie został on przyjęty na studia w Konserwatorium w Mediolanie. Ta decyzja, choć początkowo mogła wydawać się rozczarowująca, ostatecznie okazała się przełomowa. Zamiast formalnej edukacji, Verdi podjął prywatną naukę u Vincenzo Lavigny, byłego muzyka z renomowanej La Scali. Lavigny, wprowadzając młodego kompozytora w świat mediolańskiej elity muzycznej, otworzył mu drzwi do profesjonalnej kariery i pozwolił na rozwinięcie unikalnego stylu, który nie był ograniczony sztywnymi kanonami akademickimi. Dzięki tym prywatnym lekcjom, Verdi mógł kształtować swój własny, niepowtarzalny głos.

Przełom z operą „Nabucco”

Pierwsze próby Verdiego na scenie operowej nie przyniosły mu spektakularnych sukcesów. Jego komediowa opera „Un giorno di regno” okazała się klęską. Jednak prawdziwy przełom nadszedł w 1842 roku wraz z premierą dzieła „Nabucco”. Opera ta odniosła gigantyczny sukces, zdobywając serca publiczności i krytyki. W samej La Scali „Nabucco” wystawiono rekordowe 57 razy w jednym sezonie, co było wydarzeniem bezprecedensowym. Ten triumf ugruntował pozycję Verdiego jako czołowego kompozytora Włoch i otworzył mu drogę do dalszej, bogatej kariery. Chór „Va, pensiero” z tej opery stał się symbolem dążeń narodowych i nieoficjalnym hymnem wolnościowym dla Włochów.

Opera „Nabucco” (1842) przyniosła Giuseppemu Verdimu pierwszy wielki sukces, a jej chór „Va, pensiero” stał się nieoficjalnym hymnem Włochów.

Okres „galer”

Lata pomiędzy 1842 a 1858 rokiem Giuseppe Verdi określał mianem „lat na galerach”. Ten barwny opis odzwierciedlał niezwykle intensywny okres jego twórczości, naznaczony presją kontraktów i koniecznością szybkiego komponowania. W ciągu tych szesnastu lat Verdi stworzył aż 20 oper, co stanowiło ogromne obciążenie fizyczne i psychiczne. Praca ta wymagała nieustannej dyscypliny i poświęcenia, a kompozytor często musiał mierzyć się z wyczerpaniem. Pomimo trudności, ten okres przyniósł wiele znaczących dzieł, które utrwaliły jego pozycję na scenie muzycznej. Był to czas wytężonej pracy nad kształtowaniem jego artystycznego języka.

Trylogia środkowego okresu

Największą sławę i uznanie przyniosła Giuseppe Verdimu tzw. trylogia środkowego okresu. Trzy arcydzieła skomponowane jedno po drugim – „Rigoletto” (1851), „Trubadur” (1853) i „La traviata” (1853) – stały się kamieniami milowymi w historii opery. Te opery, pełne emocji, pasji i głębokich portretów psychologicznych postaci, do dziś stanowią trzon światowego repertuaru operowego. Ich popularność nie słabnie, a każde wystawienie tych dzieł jest wydarzeniem artystycznym. Sukces tych oper potwierdził geniusz Verdiego i jego niezrównaną umiejętność tworzenia muzyki, która porusza uniwersalne ludzkie doświadczenia. Te trzy dzieła, z których każde jest arcydziełem, ugruntowały pozycję Verdiego jako mistrza opery.

Późny powrót do wielkości – monumentalne dzieła

Po sukcesie „Aidy” w 1871 roku, który był wielką operą stworzoną na otwarcie Kanału Sueskiego, Giuseppe Verdi na pewien czas wycofał się z aktywnego komponowania. Jednak jego twórcza energia nie wygasła. Powrócił ze zdwojoną siłą, prezentując światu monumentalne „Requiem” (1874), dzieło o niezwykłej mocy wyrazu, łączące sacrum z dramatyzmem. Następnie skomponował dwie ostatnie opery: „Otello” (1887) i „Falstaff” (1893). Te późne dzieła zaskoczyły świat nowatorskim podejściem do formy operowej, pokazując dojrzałość artystyczną i wciąż żywą inwencję kompozytora. „Falstaff”, jego ostatnia opera, jest arcydziełem komedii, które dowodzi wszechstronności Verdiego.

Kluczowe dzieła późnego okresu:

• Requiem (1874)
• Otello (1887)
• Falstaff (1893)

Osiągnięcia i uznanie Giuseppe Verdiego

Symbol ruchu Risorgimento

Giuseppe Verdi stał się czymś więcej niż tylko kompozytorem; jego postać i muzyka stały się nierozerwalnie związane z ruchem Risorgimento, dążącym do zjednoczenia Włoch. Słynny chór „Va, pensiero” z opery „Nabucco” był przez Włochów traktowany jako nieoficjalny hymn wolnościowy, wyraz tęsknoty za niepodległością i narodową dumą. Muzyka Verdiego rezonowała z nastrojami społecznymi, dodając otuchy i inspirując do walki o wolność. Jego nazwisko stało się symbolem narodowej tożsamości, a jego opery były często odbierane jako komentarz do bieżącej sytuacji politycznej. Był postacią, która potrafiła połączyć sztukę z zaangażowaniem społecznym.

Sukces międzynarodowy

Już w połowie XIX wieku, dzięki swoim genialnym operom, Giuseppe Verdi zdobył międzynarodowe uznanie. Jego dzieła były wystawiane w najważniejszych metropoliach świata, od Wiednia i Paryża, po Nowy Jork (gdzie jego opery pojawiły się już w 1848 roku) i Buenos Aires (w 1850 roku). Sukces ten świadczył o uniwersalności jego muzyki i jej zdolności do poruszania odbiorców niezależnie od pochodzenia czy kultury. Verdi stał się pierwszym kompozytorem operowym, który osiągnął tak globalny zasięg jeszcze za swojego życia. Jego sława wykraczała daleko poza granice Włoch, czyniąc go jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci kultury muzycznej tamtych czasów.

Międzynarodowe wystawienia oper Verdiego w połowie XIX wieku:

• Wiedeń
• Paryż
• Nowy Jork (od 1848 roku)
• Buenos Aires (od 1850 roku)

Majątek i finanse Giuseppe Verdiego

Wysokie honoraria

Giuseppe Verdi był nie tylko genialnym kompozytorem, ale także sprawnym negocjatorem, który potrafił wywalczyć bardzo wysokie stawki za swoje dzieła. Dowodem na to są honoraria, które otrzymywał za swoje opery. Na przykład, za opery „Attila” i „Makbet”, skomponowane w 1847 roku, otrzymał po 18 000 lirów za każdą. Na tamte czasy była to kwota ogromna, świadcząca o jego wysokiej pozycji na rynku muzycznym i o tym, jak bardzo ceniono jego talent. Zdolność do negocjowania korzystnych warunków finansowych pozwoliła mu na osiągnięcie znacznego bogactwa i zapewnienie sobie niezależności artystycznej, co było kluczowe dla jego dalszej kariery.

Przykładowe honoraria Verdiego:

Działalność polityczna Giuseppe Verdiego

Zaangażowanie w budowę państwowości włoskiej

Giuseppe Verdi nie ograniczał swojej działalności jedynie do sfery artystycznej. Angażował się bezpośrednio w budowę państwowości włoskiej, wykazując się silnym patriotyzmem. Przez krótki czas służył jako wybrany polityk, co było wyrazem jego głębokiego poparcia dla zjednoczenia kraju. Jego zaangażowanie polityczne, choć nie było długotrwałe, świadczyło o jego poczuciu obywatelskiego obowiązku i pragnieniu aktywnego udziału w kształtowaniu przyszłości Włoch. Postawa ta podkreślała jego rolę nie tylko jako artysty, ale także jako ważnej postaci publicznej swoich czasów.

Działalność polityczna Verdiego obejmowała:

• Służbę jako wybrany polityk
• Wyraz patriotyzmu i poparcia dla zjednoczenia kraju

Ciekawostki z życia Giuseppe Verdiego

Prywatność i unikanie sławy

Mimo statusu supergwiazdy swoich czasów, Giuseppe Verdi był osobą niezwykle skrytą i ceniącą sobie prywatność. Unikał zabiegania o popularność w sposób, jaki byłby dziś powszechny. Preferował spokojne życie na wsi, gdzie jako właściciel ziemski mógł oddawać się swoim pasjom, zamiast błyszczeć w blasku fleszy wielkich miast. Ta potrzeba spokoju i intymności była kluczowa dla jego procesu twórczego. Mimo swojego publicznego wizerunku, Verdi był człowiekiem, który cenił sobie wewnętrzny świat i harmonię, co znajdowało odzwierciedlenie w jego podejściu do życia i sztuki.

Autobiografia i jej wiarygodność

Większość szczegółów dotyczących wczesnego życia Giuseppe Verdiego pochodzi ze szkicu autobiograficznego, który kompozytor podyktował swojemu wydawcy, Giulio Ricordiemu, w 1879 roku. Choć ten dokument stanowi cenne źródło informacji, historycy zauważają, że Verdi celowo ubarwił w nim niektóre fakty. Celem było prawdopodobnie wykreowanie bardziej romantycznego obrazu własnej przeszłości, podkreślającego jego drogę od skromnych początków do wielkości. Ta autobiograficzna narracja, choć subiektywna, pozwala jednak lepiej zrozumieć sposób, w jaki sam kompozytor postrzegał swoją drogę życiową i artystyczną. Warto pamiętać o tej perspektywie przy analizie jego wczesnych lat.

Szkic autobiograficzny Verdiego, spisany w 1879 roku, zawierał celowo ubarwione fakty, aby podkreślić jego drogę od skromnych początków.

Giuseppe Verdi, poprzez swoje niezliczone opery i zaangażowanie w budowanie włoskiej tożsamości, pozostaje postacią o niekwestionowanym znaczeniu w historii muzyki i kultury. Jego arcydzieła, które przez lata zachwycały świat, nadal stanowią kluczowy element repertuaru operowego, dowodząc ponadczasowości jego geniuszu i niepowtarzalnego wpływu na światową scenę muzyczną.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Giuseppe_Verdi