Zico: Brazylijska legenda futbolu i ikona Flamengo

4

Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany jako Zico, to brazylijska legenda piłki nożnej, która urodziła się 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro. Na początku 2024 roku ma 71 lat. Uznawany za jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii, zdobył serca kibiców wirtuozerskim stylem gry, a jego wkład w rozwój futbolu, zwłaszcza w klubie Flamengo, jest nieoceniony. Obecnie, od 2022 roku, Zico pełni funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers, kontynuując swoją wieloletnią więź z tą drużyną.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 71 lat (na początek 2024 roku)
• Żona/Mąż: Brak informacji w dostarczonym tekście
• Dzieci: Brak informacji w dostarczonym tekście
• Zawód: Piłkarz, trener, doradca techniczny
• Główne osiągnięcie: Uznawany za jednego z najwybitniejszych piłkarzy w historii, zdobył Copa Libertadores i Puchar Interkontynentalny z Flamengo.

Podstawowe informacje o Zico

Arthur Antunes Coimbra, znany na całym świecie jako Zico, urodził się 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro w Brazylii. Jest postacią, której nazwisko stało się synonimem piłkarskiej wirtuozerii. Ze względu na swój niezwykły styl gry, kreatywność i skuteczność, zyskał przydomek „Biały Pelé”, a sam Pelé, jeden z największych piłkarzy wszech czasów, stwierdził kiedyś, że Zico był graczem, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu umiejętności. Jego obecna rola, od 2022 roku, to doradca techniczny w japońskim klubie Kashima Antlers, co świadczy o jego trwałej więzi z japońską piłką nożną. Zico jest rekordzistą Flamengo pod względem strzelonych bramek, zdobywając ich 508 w 731 meczach.

Życie osobiste i wczesne lata Zico

Słynny pseudonim „Zico” ma swoje korzenie w rodzinnych zdrobnieniach imienia Arthur. Ewoluował on od form takich jak Arthurzinho (Mały Artur) i Arthurzico, przez Tuzico, aż do ostatecznej wersji stworzonej przez jego kuzynkę Ermelindę „Linda” Rolim. Pasja do futbolu była w jego rodzinie silnie zakorzeniona, czego dowodem byli jego starsi bracia, Antunes i Edu, którzy również byli zawodowymi piłkarzami. Zico stawiał swoje pierwsze kroki na boisku w lokalnej drużynie futsalowej Juventude. Jego talent został zauważony już w młodym wieku. W 1967 roku, mając 14 lat, miał odbyć testy w klubie América. Jednak po tym, jak w jednym meczu dla River Futebol Clube strzelił aż 9 goli, został dostrzeżony przez reportera radiowego Celso Garcię. To właśnie Garcia namówił ojca młodego Zico na testy w bardziej prestiżowym klubie – Flamengo.

Kariera klubowa Zico

Początki we Flamengo i rozwój fizyczny

W początkach swojej kariery we Flamengo, w latach 1971–1972, Arthur Antunes Coimbra musiał przejść intensywny program rozwoju fizycznego. Opracowany przez José Roberto Francalacciego, obejmował rygorystyczny program rozwoju mięśni i specjalną dietę, ponieważ początkowo młody zawodnik był zbyt słaby fizycznie na wymagania profesjonalnego futbolu. Te wysiłki przyniosły jednak zamierzone efekty, przygotowując go do wielkich sukcesów.

Sukcesy z Flamengo

Podczas swojego pierwszego, niezwykle owocnego okresu we Flamengo, trwającego od 1971 do 1983 roku, Zico poprowadził klub do najbardziej chwalebnych zwycięstw w jego historii. Do najważniejszych osiągnięć należą triumfy w Copa Libertadores w 1981 roku oraz w Pucharze Interkontynentalnym w tym samym roku. Ponadto, jego drużyna czterokrotnie zdobywała tytuł mistrza Brazylii, co umocniło pozycję Flamengo jako jednego z najlepszych klubów w kraju.

Transfer do Udinese i kontrowersje

W 1983 roku Zico przeniósł się do włoskiego klubu Udinese, a transfer opiewał na kwotę 4 milionów dolarów. Ta zmiana wywołała ogromne kontrowersje i protesty wśród kibiców w Udine, którzy głośno wyrażali swoje niezadowolenie, krzycząc „Albo Zico, albo Austria!” gdy włoska federacja piłkarska (FIGC) początkowo blokowała ten transfer. Mimo tych przeszkód, Zico szybko udowodnił swoją wartość. W swoim debiutanckim sezonie w Serie A (1983–84) strzelił imponujące 19 goli, ustępując jedynie Michelu Platiniemu o jedno trafienie, mimo że rozegrał o 4 mecze mniej z powodu kontuzji.

Powrót do Flamengo i kontuzja

Po powrocie do Flamengo w 1985 roku, kariera Zico została brutalnie przerwana przez groźną kontuzję kolana. Doznał jej po faulu Márcio Nunesa z drużyny Bangu. Uraz ten wykluczył go z gry na wiele miesięcy, znacząco wpływając na jego formę podczas Mistrzostw Świata w 1986 roku. Mimo trudności, Zico pozostaje absolutnym rekordzistą Flamengo pod względem strzelonych bramek – zdobył ich 508 w 731 meczach, co czyni go najlepszym strzelcem w historii tego zasłużonego klubu.

Kariera w Japonii – Kashima Antlers

W 1991 roku Zico zdecydował się przerwać emeryturę, aby dołączyć do japońskiego klubu Sumitomo Metals, który później przekształcił się w Kashima Antlers. Jego przybycie miało ogromny wpływ na promocję nowo powstałej J1 League. Zico stał się tam lokalną legendą, znaną i uwielbianą jako „Bóg Futbolu”. Jego obecność w Japonii, gdzie od 2022 roku pełni funkcję doradcy technicznego, podkreśla jego długotrwały związek z tym krajem i jego wkład w rozwój japońskiego futbolu.

Kariera reprezentacyjna Zico

Kariera Zico w reprezentacji Brazylii rozpoczęła się podczas kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku. Zadebiutował, strzelając decydującego gola przeciwko Argentynie. Jednak brak powołania na same igrzyska w Monachium był dla niego tak bolesnym rozczarowaniem, że niemal porzucił futbol. Mimo tego trudnego początku, Zico stał się kluczową postacią brazylijskiej drużyny narodowej.

Wystąpił na trzech turniejach Mistrzostw Świata: w 1978, 1982 i 1986 roku. W 1978 roku zdobył z drużyną brązowy medal. Choć nigdy nie wzniósł pucharu świata, jest powszechnie uznawany za najwybitniejszego brazylijskiego piłkarza, który nie zdobył tego prestiżowego trofeum. Podczas Mundialu w 1978 roku, w meczu przeciwko Szwecji, Zico był ofiarą kontrowersyjnej decyzji sędziego Clive’a Thomasa, który nie uznał jego gola głową, twierdząc, że zagwizdał koniec meczu, gdy piłka była jeszcze w powietrzu po rzucie rożnym. Do dziś jest on piątym najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Brazylii, mając na koncie 48 oficjalnych goli zdobytych w 71 występach w barwach „Canarinhos”.

Styl gry i umiejętności Zico

Zico był klasyczną „dziesiątką”, czyli kreatywnym rozgrywającym o doskonałej wizji pola. Znany był z popisowych podań bez patrzenia (tzw. no-look passes) oraz wyjątkowej techniki dryblingu, która sprawiała, że obrońcy rywali mieli ogromne problemy z jego zatrzymaniem. Jego styl gry był pełen finezji i nieprzewidywalności.

Uznaje się go za jednego z najlepszych specjalistów od rzutów wolnych w historii futbolu. Szacuje się, że zdobył z nich aż 101 goli, w tym 62 w meczach oficjalnych. Jego unikalna technika polegała na mocnym wychyleniu ciała do tyłu przed strzałem, co nadawało piłce niezwykłą rotację i moc. Mimo że był naturalnie prawonożny, Zico potrafił grać obiema nogami z niemal taką samą precyzją. Ta wszechstronność czyniła go nieprzewidywalnym dla obrońców i pozwalała mu grać na wielu pozycjach ofensywnych z równie wielką skutecznością.

Osiągnięcia i nagrody Zico

Pozycja Zico wśród największych legend sportu została potwierdzona w 1999 roku, kiedy to zajął siódme miejsce w prestiżowym głosowaniu jury FIFA na Piłkarza Stulecia. Jego znaczenie dla światowego futbolu podkreślono również w 2004 roku, kiedy to został umieszczony przez Pelé na liście FIFA 100, obejmującej najlepszych żyjących piłkarzy na świecie z okazji stulecia federacji. Dwukrotnie, w latach 1981 i 1983, magazyn „World Soccer Magazine” przyznał mu tytuł Piłkarza Roku, co jest wyrazem uznania jego wyjątkowych umiejętności.

Szczególne uznanie Zico zdobył w Japonii, gdzie jego wkład w rozwój piłki nożnej został uhonorowany w wyjątkowy sposób. Przed stadionem Kashima Soccer Stadium wzniesiono pomnik na jego cześć. Jest to dowód najwyższego szacunku i wdzięczności za jego rolę w popularyzacji futbolu w tym kraju. Warto również wspomnieć o jego hat-tricku w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League, kiedy to jego Kashima Antlers pokonała Nagoya Grampus 5:0.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia Zico

• Piłkarz Stulecia FIFA (7. miejsce w głosowaniu jury) – 1999
• Lista FIFA 100 (stworzona przez Pelé) – 2004
• Piłkarz Roku „World Soccer Magazine” – 1981, 1983

Kariera trenerska i administracyjna Zico

Po zakończeniu kariery zawodniczej, Zico z powodzeniem przeniósł się do roli trenera i działacza. Jako szkoleniowiec odnosił sukcesy z reprezentacją Japonii, którą poprowadził do zwycięstwa w Pucharze Azji w 2004 roku, a następnie do Mistrzostw Świata w Niemczech w 2006 roku. Jego praca z japońską drużyną narodową przyniosła wiele radości fanom tego kraju.

Zico prowadził również tureckie Fenerbahçe, z którym w sezonie 2007–08 dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, co stanowiło historyczne osiągnięcie dla tego klubu. Jego doświadczenie trenerskie obejmuje również pracę z innymi drużynami. Ponadto, Zico miał okazję sprawdzić się w administracji publicznej. Przez krótki czas, około roku, pełnił funkcję Ministra Sportu w Brazylii w rządzie prezydenta Fernando Collora de Mello. W tej roli wprowadził istotne przepisy dotyczące biznesowej strony funkcjonowania klubów sportowych, wykazując się zaangażowaniem w rozwój brazylijskiego sportu.

Kontrowersje i ciekawostki

Kariera Zico nie była pozbawiona trudnych momentów i kontrowersji. Podczas gry we włoskim Udinese, został oskarżony przez tamtejsze organy podatkowe o uchylanie się od płacenia podatków. Ta sytuacja znacząco przyspieszyła jego decyzję o powrocie do Brazylii w 1985 roku. Bardziej gorzkim wspomnieniem może być ćwierćfinał Mistrzostw Świata w 1986 roku przeciwko Francji. Zico, wchodząc z ławki jako rezerwowy, zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry, co mogło zadecydować o awansie Brazylii do dalszej fazy turnieju.

Jednakże, Zico inspirował również sferę kultury. Brazylijski piosenkarz Jorge Ben Jor napisał na jego cześć piosenkę zatytułowaną „Camisa 10 da Gávea”. Utwór ten pomógł zbudować mistyczną otoczkę wokół numeru 10 w klubie Flamengo, który stał się symbolem geniuszu i klasy. Jego powiązania z Japonią, gdzie jest znany jako „Bóg Futbolu” i gdzie stoi jego pomnik, są dowodem jego globalnego wpływu i tego, jak bardzo stał się ikoną tego sportu, przekraczając granice kulturowe i kontynentalne.

Kluczowe fakty z kariery Zico

• Debiut w reprezentacji Brazylii: kwalifikacje do Igrzysk Olimpijskich 1972.
• Udział w Mistrzostwach Świata: 1978, 1982, 1986.
• Największe sukcesy klubowe z Flamengo: Copa Libertadores 1981, Puchar Interkontynentalny 1981, 4x Mistrzostwo Brazylii.
• Transfer do Udinese: 1983 rok.
• Powrót do Flamengo: 1985 rok.
• Rozpoczęcie kariery w Japonii (Sumitomo Metals/Kashima Antlers): 1991 rok.
• Sukcesy trenerskie z reprezentacją Japonii: Puchar Azji 2004.
• Ćwierćfinał Ligi Mistrzów z Fenerbahçe: sezon 2007–08.

Statystyki Zico w reprezentacji Brazylii

Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico, to postać, która na zawsze zapisała się w historii futbolu. Jego błyskotliwa kariera piłkarska, pełna niezapomnianych bramek i dryblingów, oraz późniejsze sukcesy trenerskie, świadczą o jego wszechstronnym talencie i głębokim zaangażowaniu w sport. Zico udowodnił, że determinacja, pasja i nieustanne dążenie do perfekcji są kluczami do osiągnięcia mistrzostwa, inspirując pokolenia kibiców i zawodników na całym świecie.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Zico_(footballer)